|
Echter niets is minder waar. De bombardementen van de Geallieerden op steden in Duitsland zijn breed uitgemeten op het internet en vormen tot op de dag van vandaag een punt van grote onenigheid en discussie. De reden, dat op deze website niet in een eerder stadium is ingegaan op deze bombardementen is simpel te verklaren uit het feit, dat deze site zich voornamelijk bezig houdt met Nederland en de Tweede Wereldoorlog en Duitsland of bombardementen op Duitsland niet als uitgangspunt heeft genomen. Toch wil ik ook het bombardement van de Geallieerden op de stad Dresden hier wel aan de kaak stellen en het als het laatste taboe van de Tweede Wereldoorlog op deze website behandelen.
Dresden. Begin 1945 maakten de Geallieerden zich op voor het eindoffensief tegen Duitsland. Onderdeel van het plan was het uitvoeren van zogenaamde 'tapijtbombardementen' op steden met als doel het maximaliseren van de schade en het aantal slachtoffers om op die manier de Duitse moraal te breken. Het officiële doel van dit bombardement was de Duitse aanvoer naar het Oostfront in te laten storten, de meer sinistere, maar echte reden was de Russen te laten zien waar de Geallieerde luchtmacht toe in staat was en ze te waarschuwen voor de slagkracht van de Geallieerde luchtvloot. Dresden, een Duitse stad in de deelstaat Saksen, werd in de nacht van 13 februari en op 14 februari 1945 door de geallieerden gebombardeerd. Het was een stad met een historisch belangrijk centrum, veel Duitsers dachten dat deze stad niet aangevallen zou worden en vluchtten naar deze stad. De vluchtelingen waren grotendeels afkomstig uit het oosten van Duitsland dat in deze periode reeds door de Sovjet-Unie werd veroverd. Het bombardement bestond uit 3 golven, in totaal werd de stad door bijna 1500 vliegtuigen gebombardeerd. Er werden niet alleen gewone brisantbommen gebruikt, maar ook veel brandbommen. Vlak na het bombardement dacht men dat er 200.000 à 300.000 slachtoffers gevallen waren, tegenwoordig spreekt men van tenminste 35.000 slachtoffers, al kan dat aantal aanmerkelijk hoger liggen, vanwege de enorme toeloop van vluchtelingen. Het bombardement op Dresden is tot op de dag van vandaag zeer omstreden. Al op 28 maart 1945 liet Winston Churchill aan de Royal Air Force weten niet veel nut meer te zien in bombardementen op Duitse steden. De tactiek van tapijtbombardementen van Arthur Harris wordt tegenwoordig in brede kring gezien als een oorlogsmisdaad. Sinds de verschijning van het boek "Der Brand" van historicus Jörg Friedrich (58) is de discussie in Duitsland weer opgelaaid. Centraal staat de vraag: "Was Winston Churchill een oorlogsmisdadiger?"
Friedrich beweert in zijn nieuwe boek dat de massale bombardementen op Duitse steden in de Tweede Wereldoorlog, het doel hadden zoveel mogelijk burgers te doden. Meer dan zeshonderdduizend burgers kwamen bij de nachtelijke bommentapijten op steden als Hamburg en Dresden om het leven; kinderen, bejaarden, zwangere vrouwen en zieken werden door de vuurstormen weggevaagd. 'Het was een bewuste massaslachting', zei Friedrich tegen de Britse Daily Telegraph. 'De Britten moeten de moed opbrengen om hun verleden tegemoet te treden´.
Friedrichs boek 'Der Brand', dat in delen is gepubliceerd in het massablad Bild, lokte in Groot-Brittannië verontwaardigde reacties uit. Volgens de auteur heeft de combinatie van Duits schuldgevoel en het morele gelijk van de geallieerde overwinnaars - 'die ons na de oorlog voedden en beschermden tegen het communisme' - een discussie over de criminele aard van de bombardementen lang in de weg gestaan. 'Historische werken houden op op het moment dat de bommen vallen.'
Friedrich, die standaardwerken schreef over de nazi-misdaden en over de processen in Neurenberg, baseert zich op Britse, Duitse en Amerikaanse bronnen. Volgens Duitse commentatoren doorbreekt hij 'het laatste taboe rond de Tweede Wereldoorlog'. De schaamte over de moord op de Europese joden en over de bombardementen op steden als Coventry, Warschau en Rotterdam was te groot.
|
